Zakład Rentgena został założony w 1945 roku przez dr Emila Wyrobka, specjalistę w zakresie radiologii i radioterapii oraz specjalistę wojewódzkiego do spraw radiologii. W pracowni tej wykonywano badania radiologiczne oraz naświetlania radioterapeutyczne do 1950 roku, kiedy to dr Emil Wyrobek założył Instytut Onkologii przy ul. Garncarskiej oraz pracownię radioterapii. Pracownia Radiologiczna wykonuje badania diagnostyczne do dnia dzisiejszego i mieści się przy ul. Smoleńsk 25A.

W roku 1974, po śmierci dr Emila Wyrobka zakład został przejęty przez jego syna Krzysztofa Wyrobka. W roku 1997 przekształcił go w spółkę cywilną i zarzadza nią wraz z żoną i dziećmi. W roku 2000 została otwarta druga siedziba mieszcząca się na Os. Żabiniec przy ul. Konecznego 6/19U. Oprócz Pracowni Radioloicznej i Ultrasonograficznej znajdują się tam również gabinety lekarskie.

W roku 2002 zakład przy ul. Konecznego 6 został powiększony o Pracownię Tomografii Komputerowej. W roku 2003 została otwarta kolejna filia poprzez przejęcie pracowni rentgenowskiej w Prokocimiu przy ul. Teligi 8. W roku 2004 przy ul. Teligi 8 została otwarta pracownia mammografii. Obecnie w Zakładzie Rentgena i USG wykonywany jest pełny zakres badań radiologicznych, ultrasonograficznych oraz Tomografii komputerowej.

W roku 2004 została otwarta na terenie Szpitala im. św. Anny w Miechowie pracownia tomografii komputerowej. W 2005 zostały uruchomione badania mammograficzne w mammobusach. W 2006 roku została otwarta pracownia tomografii komputerowej w Włodzisławiu Śląskim, kolejna w 2007 na terenie Szpitala im. Babińskiego w Krakowie.

Urodził się 21 VIII 1906 roku w Żywcu. Maturę uzyskał w Gimnazjum Św. Marka w Krakowie. Już w latach gimnazjalnych zaangażował się w działalność społeczną szkolnej drużyny harcerskiej, a następnie - jako student - działał w kadrach instruktorskich. Medycynę studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1932 roku otrzymał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Szybko też podjął badania naukowe. Po ukończeniu studiów pracował w Zakładzie Anatomii Patologicznej UJ. Zajął sie wtedy zwłaszcza problematyką wola endemicznego.

W 1933 roku został przyjety do pracy w Klinice Ginekologicznej UJ, a stamtąd skierowany jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej na dalsze studia i specjalizację radiologiczną, ze szczególnym uwzględnieniem promieniolecznictwa nowotworów złośliwych. Studia te odbywał kolejno w Instytucie Radowym im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie, w Instytucie Radowym w Sztokholmie i w Instytucie Radowym Uniwersytetu Paryskiego.

Po powrocie do kraju zorganizował Oddział Radowy i Roentgena w Klinice Ginekologicznej UJ; oddziałem tym kierował do wybuchu wojny obronnej w 1939 roku; zdążył wprowadzić nowoczesne metody leczenia.